Image

Dławica Lacunar

Lekarze specjalizujący się w otorynolaryngologach często stosują w swojej praktyce medycznej kod anginy lakunarnej ICD 10. Ta choroba jest jedną z najczęstszych patologii szyi. Ponadto dławica lakunarna jest tylko postacią choroby, takiej jak ostre zapalenie migdałków.

Trwa stosowanie międzynarodowej klasyfikacji chorób w praktyce medycznej. Pozwala to uzyskać prawdziwy obraz częstości występowania w poszczególnych osadach lub w skali globalnej. Ponadto opracowywane są również zasady leczenia patologii na podstawie danych ICD..

Diagnoza jest uważana za poprawną i ostateczną tylko wtedy, gdy jest zakodowana. Na przykład, gdy identyfikujesz ból gardła, aby napisać kompletną jednostkę nosologiczną, powinieneś zidentyfikować patogen.

Zapalenie migdałków, zgodnie z ICD 10, może być paciorkowcowe, spowodowane przez inne znane bakterie lub nieokreślone.

Ogólne informacje o dławicy lakunarnej

Ostre zapalenie migdałków jest stanem zapalnym pierścienia limfadenoidalnego gardła. Podzielony jest na:

  • powierzchowne zapalenie (nieżytowe zapalenie migdałków);
  • lakunarne zapalenie migdałków;
  • forma pęcherzykowa;
  • wrzodziejące martwicze uszkodzenie.

Dławica Lacunar, w której występują migdałki, jest uważana za jedną z najbardziej niekorzystnych postaci ostrego zapalenia migdałków. Proces zakaźny rozwija się z powodu narażenia na patogenne mikroorganizmy pochodzenia bakteryjnego. Problem ten ma największy wpływ na dziecko, ponieważ jego ochrona immunologiczna nie jest wystarczająco aktywna, aby zwalczyć patogen.

W większości przypadków choroba występuje po raz drugi, na przykład infekcja rozprzestrzenia się z próchnicy. Nie mniej często, pogorszenie nieżytowego bólu gardła w lakierze przy przedwczesnym lub niewłaściwym leczeniu.

Obraz kliniczny choroby zaczyna się bardzo gwałtownie i natychmiast staje się wyraźny. Do głównych objawów należą: ostry, bardzo silny ból gardła, temperatura gorączkowa powyżej 38 stopni, wzrost sąsiednich węzłów chłonnych, ogólne objawy złego samopoczucia (jeśli u dzieci, następnie letarg, odmowa jedzenia z powodu bólu).

Wizualnie migdałki stają się czerwone, puchną i pokrywają się zsiadłą powłoką, którą można łatwo usunąć (jeśli folie są szczelnie lutowane, należy podejrzewać błonicę).

Płytka znajduje się na całej powierzchni migdałków, lokalizując się głównie w szczelinach. Pacjenci skarżą się również na ból szyi i nie mogą odwrócić głowy z powodu nieprzyjemnych wrażeń. Czasami obserwuje się napromienianie bólu w uchu..

Przebieg choroby postępuje z szybkim pogorszeniem. Jednocześnie wiek dziecka odgrywa decydującą rolę w stopniu pogorszenia sytuacji: im młodsze dziecko, tym silniejsze objawy i tym gorszy stan się pogarsza. W ICD 10 dławica piersiowa nie jest na próżno kodowana zgodnie z patogenem, ponieważ takie oddzielenie pomaga szybko i poprawnie rozpocząć leczenie natychmiast po postawieniu dokładnej diagnozy.

Przewlekły przebieg w tym stanie z reguły nie jest odnotowany. Jednak diagnoza przewlekłego zapalenia migdałków opiera się na częstym zapaleniu migdałków (więcej niż 1 raz w roku) i ocenie zmian morfologicznych migdałków.

Cechy kodowania choroby w ICD 10

Ten proces zapalny należy do klasy chorób układu oddechowego. Następnie następuje podział na bloki zgodnie z lokalizacją i etiologią chorób. Dławica piersiowa odnosi się do ostrych procesów zakaźnych górnych dróg oddechowych. W ostrym zapaleniu migdałków kod ICD 10 jest reprezentowany przez następujące symbole: J03.

Blok ten jest podzielony na kilka punktów zgodnie z czynnikami etiologicznymi:

  • J0 - stosuje się tylko dławicę paciorkowcową;
  • J8 - grupa procesów zapalnych, w których patogen został wyjaśniony i nie należy do paciorkowców (bardziej dopracowany kod można odtworzyć, biorąc pod uwagę dodatkowy blok, w którym wskazane są niektóre patogeny, B95-B97);
  • J9 - nieokreślone zapalenie migdałków (podzielone na wrzodziejące, nekrotyczne, zakaźne i pęcherzykowe).

Dławica pęcherzykowa w ICD 10, jak każda inna kliniczna postać zapalenia migdałków, nie ma osobnego kodu. Jednak przy diagnozowaniu należy pamiętać, że niektóre stany patologiczne są wyłączone z koncepcji zapalenia migdałków. Należą do nich: ropień otrzewnowy i każda postać zapalenia gardła. Ponadto zapalenie migdałków wywołane przez wirusa opryszczki pospolitej jest wykluczone w określonej klauzuli zapalenia migdałków..

Podczas kodowania lekarz powinien bardzo uważać, aby nie popełnić błędu w bloku i sekcji.

Dane uzyskane od instytucji medycznych są uwzględniane w ogólnych statystykach, dlatego powinny być jak najbardziej dokładne i poprawne..

Zapisz link lub udostępnij przydatne informacje w sieci społecznościowej. sieci

Przewlekłe zapalenie migdałków - kod mcb-10: zapalenie migdałków u dorosłych i dzieci

Przewlekłe zapalenie migdałków, którego objawy wpływają na jakość życia pacjenta, wymaga kompleksowego leczenia. Choroba jest diagnozowana głównie u młodych osób w wieku poniżej 40 lat. Często wiąże się to ze stylem życia i obecnością współistniejących patologii. Pomimo faktu, że objawy choroby są łagodne, proces zapalny praktycznie nie ustępuje i okresowo nasila się.


W przewlekłym zapaleniu migdałków proces zapalny jest zlokalizowany w migdałkach

Co to jest przewlekłe zapalenie migdałków? Jest to choroba zakaźna-alergiczna, w której proces zapalny zlokalizowany jest w okolicy jednego lub więcej migdałków. W większości przypadków dotyczy to migdałków, rzadziej dotyczy to bocznych rolek tylnej ściany gardła lub migdałków językowych.

Jak długo trwa choroba? W bardzo rzadkich przypadkach możliwe jest całkowite wyleczenie patologii. Przy odpowiednim i terminowym leczeniu można uzyskać stabilną remisję, w której choroba pogarsza się nie częściej niż raz w roku..

Przewlekłe zapalenie migdałków: kod dla MBK 10

Według międzynarodowej klasyfikacji chorób 10 zmian, przewlekłe zapalenie migdałków jest długotrwałym procesem zapalnym w miąższu migdałków. Kod MBC dla przewlekłego zapalenia migdałków to J35.0. Etiologia patologii jest zakaźna-alergiczna. Oznacza to, że proces nasila się po rozwoju infekcji w ciele lub w wyniku reakcji alergicznej. Ostre nieokreślone zapalenie migdałków (lub zapalenie migdałków) charakteryzuje się charakterem przebiegu i objawami. Takie zapalenie migdałków ma kod MBK J03.9.

Obraz kliniczny zapalenia migdałków charakteryzuje się obecnością zmian w strukturze migdałków. Wystąpił wzrost migdałków i rozluźnienie miąższu. Również dotknięte obszary mogą być pokryte ropną płytką nazębną..

Przewlekły przebieg charakteryzuje się stałą obecnością stanu zapalnego w gardle, a także częstymi zaostrzeniami spowodowanymi wpływem czynników prowokujących (hipotermia, głód, zaburzenia hormonalne).

Powikłania obejmują zapalenie przyzębia (uszkodzenie tkanek gardła wokół migdałków). Najczęściej taką patologię obserwuje się u pacjentów, którzy wolą leczyć wyłącznie tradycyjną medycyną. Występowanie ropni przynosowych, któremu towarzyszy ropienie, jest również mniej powszechne..

Możliwe powikłania zaostrzenia zapalenia migdałków

Jeśli choroba nie zostanie wyleczona i pozostanie w formie, w jakiej jest, wówczas w przyszłości doprowadzi to do dość poważnego powikłania. Musisz więc rozpocząć leczenie tak szybko, jak to możliwe.

Jeśli rozwinie się przewlekłe zapalenie migdałków, może dojść do uszkodzenia serca lub nerek. Powodem jest to, że toksyny i infekcje przenoszone są z migdałków do narządów wewnętrznych, co w przyszłości prowadzi do tak negatywnych i niezwykle niepożądanych konsekwencji.

Klasyfikacja zapalenia migdałków według MBK 10

Taki rozkład dusznicy bolesnej pozwala lekarzowi i pacjentowi łatwo poruszać się po wszystkich odmianach choroby. Początkowo patologię klasyfikuje się na podstawie charakteru kursu: ostrego i przewlekłego. Następnie każdy podgatunek jest dzielony na podgatunki. Ostre zapalenie migdałków ma kod MBK 10 - J03. Podzielony jest na następujące typy:

  1. Streptococcal (kod MBK J03.0).
  2. Choroba wywołana przez określone patogeny (J03.8).
  • Nieokreślony ostry ból gardła (J03.9).

Ponadto ostatnia opcja jest reprezentowana przez takie formularze:

  • pęcherzykowy;
  • zakaźny
  • wrzodziejący;
  • gangrenowaty.

Przewlekłe zapalenie migdałków ma kod MBK 10 J35. Patologie powinny być uwzględnione w diagnozie:

  1. Przerost migdałków podniebiennych (kod MBK 10 - J35.1).
  2. Proliferacja gruczołowa (J35.2).
  • Przerost migdałków i migdałków (kod MBK J35.3).
  1. Inne przewlekłe procesy w tkankach migdałków i migdałków (J35.8).
  2. Nieokreślona przewlekła choroba migdałków i migdałków (ma kod MBK J35.9).

Rozpoznanie J35 rozwija się w przypadku nieodpowiedniego leczenia lub jego braku. Każda postać choroby może różnić się objawami klinicznymi i zmianami strukturalnymi w tkankach gruczołów. Kodowanie MBK pozwala usystematyzować zestaw podobnych patologii, uprościć ich analizę.

Wyniki

Przewlekłe zapalenie migdałków ma swoje własne niuanse i subtelności, ale nadal jego terapia jest bardziej niż realna, jeśli znajdziesz odpowiednie podejście. Czasami przewlekłe zapalenie migdałków można leczyć za pomocą dość prostych metod ludowych, które nie wymagają specjalnych wydatków i stosowania jakichkolwiek specjalistycznych leków, ale jeśli jest to raczej zaniedbany i poważny stan, zaleca się natychmiast skonsultować się z lekarzem, aby wybrać odpowiedni przebieg leczenia w celu wyeliminowania potencjalnego ryzyka.

Katar Ból gardła

Eksperci uważają ten rodzaj procesu za najłagodniejszą formę w ostrym przebiegu patologii. Choroba ta jest również nazywana rumieniowatą, z powodu lokalnych zmian w strukturach gardła obserwuje się tylko zaczerwienienie błony śluzowej. Kod kataralnej postaci dusznicy bolesnej w MBK 10 - J03.

Objawy obejmują ból podczas połykania, pot, gorączkę. Ponadto pacjenci często skarżą się na silny ból głowy i gorączkę. Te objawy wskazują na zespół zatrucia. Dodatkowe objawy to osłabienie, zawroty głowy i czasami wymioty. Podczas badania obserwuje się wzrost pobliskich węzłów chłonnych.

Ostre zapalenie migdałków i gardła - widok specjalisty chorób zakaźnych

Ostre infekcje górnych dróg oddechowych należą do najczęstszych chorób zakaźnych u ludzi. W 2020 r. Łączna zapadalność na ostre infekcje dróg oddechowych (ARI) wyniosła 21738.0 przypadków choroby na 100 tys. Osób, co stanowi o 0,2% więcej niż w 2020 r. Jednocześnie 73,1% wszystkich zarejestrowanych przypadków ARI dla dzieci w wieku poniżej 17 lat, w których zarejestrowano 81056.75 przypadków na 100 tysięcy ludności - na każde 5 dzieci przypadają 4 przypadki choroby [1].

Jednym z wiodących objawów klinicznych ARI jest rozwój procesu zapalnego w tkankach gardła i migdałków, który jest opisany w literaturze medycznej terminami „ostre zapalenie gardła” i „zapalenie migdałków”. Wspólna etiologia i objawy kliniczne ostrego zapalenia migdałków i zapalenia gardła pozwala nam połączyć oba terminy w jedno - „ostre zapalenie migdałków i gardła”, które obecnie staje się najczęściej stosowane w środowisku medycznym, pomimo jego braku w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób 10. rewizji (ICD-10). Dokładniej odzwierciedla to występowanie zmian zapalnych w pierścieniu gardła [2]. W związku z tym, zgodnie z ICD-10, diagnozy ostrego zapalenia migdałków i zapalenia gardła można sklasyfikować w następujący sposób:

  • J02.0 Ostre paciorkowcowe zapalenie gardła.
  • J02.8 Ostre zapalenie gardła z powodu innych określonych patogenów.
  • J02.9 Ostre zapalenie gardła, nie określone.
  • J03.0 Ostre paciorkowcowe zapalenie migdałków (zapalenie migdałków).
  • J03.8 Ostre zapalenie migdałków wywołane innymi określonymi patogenami.
  • J03.9 Ostre zapalenie migdałków, nie określone [3].

W obecnie omawianej Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób 11. Rewizji diagnoza różni się między ostrym zapaleniem migdałków a zapaleniem gardła [4].

Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi ostrego zapalenia migdałków i gardła są wirusy oddechowe (adenowirus, wirus grypy rzekomej, wirus syncytialny układu oddechowego, rinowirus), wirusy opryszczki (Epstein-Barr (VEB), wirus cytomegalii), enterowirusy (wirusy Coxsackie). Istotne patogeny bakteryjne obejmują paciorkowce beta-hemolityczne grupy A (GABA). Jednak paciorkowce innych grup (C, G), pneumokoki, Mycoplasma pneumonia i Chlamydophila pneumoniae zajmują pewne miejsce w etiologicznej strukturze ostrego zapalenia migdałków i gardła [5].

Klasyfikacja faryngoskopowa ostrego zapalenia migdałków i gardła autorstwa B. S. Preobrazhensky'ego pozostaje istotna w opisie stanu lošalis i obejmuje katar, pęcherzykowy, lakunarny, włóknisty, opryszczkowy, ropowaty (ropień wewnątrznaczyniowy), wrzodziejąco-nekrotyczne i mieszane postacie [6].

Ostre zapalenie migdałków i gardła może być niezależną chorobą (pierwotną) lub objawem klinicznym innych chorób - zakaźnych (szkarlatyna, błonica itp.), Hematologicznych (agranulocytoza, hemoblastoza) [7, 8].

Powszechność klinicznych objawów ostrego zapalenia migdałków i gardła o różnej etiologii (ból gardła, gorączka, objawy zatrucia, reakcja regionalnych węzłów chłonnych) na początku choroby często stwarza pewne trudności diagnostyczne. Fakt ten wyraźnie pokazuje przykład kliniczny 1.

Przykład kliniczny 1

Pacjent (V.O.V., 16 lat) został przyjęty na oddział chorób zakaźnych 31 lipca 2020 r. Z diagnozą kierunkową ostrego zapalenia migdałków, nieokreślonego zapalenia węzłów chłonnych lewej szczęki i dolegliwości związanych z gorączką, bólem gardła, letargiem, osłabieniem.

Anamnesis morbi. Ostry początek choroby na dzień przed przyjęciem do szpitala ze wzrostem temperatury do 39,6 ° C, pojawienie się letargu, osłabienia, bólu gardła, obrzęku podskórnego tłuszczu twarzy i szyi po lewej stronie.

Status praesens. Stan przy przyjęciu jest poważny. Zespół ciężkiego zatrucia. Temperatura ciała 39,1 ° C. Silny obustronny obrzęk twarzy i szyi, bezbolesny przy badaniu palpacyjnym, konsystencja testowa, w ciągu 2 dni, zszedł do górnej części klatki piersiowej. Dźwięki serca są nieco stłumione, rytmiczne. Tętno 94 uderzenia / min, ciśnienie krwi 110/60 mm RT. Sztuka. W płucach oddychanie pęcherzykowe odbywa się we wszystkich oddziałach. Bez świszczącego oddechu. NPV 20 na minutę. Brzuch jest miękki, dostępny do głębokiego palpacji, bezbolesny. Wątroba na brzegu łuku żeńskiego w linii środkowoobojczykowej, bezbolesna. Śledziona nie jest wyczuwalna. Mocz jest lekki. Zdobione krzesło.

Status localis. Jednostronne naloty na migdałki o charakterze filmowym o szaro-białawym zabarwieniu, po oddzieleniu, nie dające krwawiącej powierzchni, klinicznych objawów ostrego zapalenia gardła (ryc. 1). Przerostowe zapalenie dziąseł (ryc. 2).

Badanie laboratoryjne przy przyjęciu: hemoglobina 159 g / l, leukocyty 16,4 × 109 / ml, formuła leukocytów: metamyelocyty 1%, s / I 21%, s / I 60%, monocyty 2%, limfocyty 15%, eozynofile 1% ESR 24 mm / godzinę.

Szczegółowa analiza historii epidemiologicznej - pacjentka została uratowana od wybuchu inwentarza żywego (jelenia), 3-5 dni przed chorobą, według pacjenta, „wyciągnęła żyły z tuszy martwego zwierzęcia w celu przygotowania nici do szycia, a także diagnozy etiologicznej (wykluczenie takiej choroby zakaźne, takie jak błonica, tularemia, wykrycie PCR antygenu Bacillus anthracis (rozmaz z błon śluzowych jamy ustnej)) umożliwiły zdiagnozowanie wąglika, postaci ustno-gardłowej, postaci ciężkiej.

Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi ostrego zapalenia migdałków i gardła są wirusy: wirus Epsteina-Barra, syncytialny wirus oddechowy, wirus Coxsackie, adenowirusy, wirusy opryszczki [9].

Obraz kliniczny wirusowego ostrego zapalenia migdałków i gardła charakteryzuje się niepatogennymi objawami ogólnymi: gorączką (od podgorączkowej do hipertermii), zespołem zatrucia (ogólne osłabienie, ból głowy, zmniejszenie apetytu itp.), Ból gardła, powiększenie węzłów chłonnych szyjnych. W statusie miejscowym obserwuje się przekrwienie gardła, obrzęk migdałków. Charakterystycznymi cechami obrazu klinicznego ostrego zapalenia migdałków i gardła o etiologii wirusowej jest obecność zespołu nieżytowego, zapalenia spojówek i nieżytowych napadów na migdałki [10].

Zakażenie EBV jest jednym z najbardziej znaczących w etiologicznej strukturze ostrego zapalenia migdałków i gardła, szczególnie u dzieci i młodych dorosłych. Objawy kliniczne tej infekcji są wyraźnie wykazane w przykładzie klinicznym 2.

Przykład kliniczny 2

Pacjent (V.A.A., 6 lat, płeć męska) ma dolegliwości związane z gorączką do 39,8 ° C, ból gardła i połykania, osłabienie, poważne trudności w oddychaniu przez nos. Na tle gorączki obserwowano drgawki krótkotrwałe, którym towarzyszył rozwój zdezorientowanej świadomości.

Anamnesis vitae. Dziecko od pierwszej ciąży bez patologii. Pierwsze pilne porody. Urodziła się kobieta urodzona w terminie o masie ciała 3150. Karmienie piersią trwało do 8 miesięcy. Nie stwierdzono odchyleń w stopach wzrostu i rozwoju. Wcześniejsze choroby: ostre infekcje dróg oddechowych (2-3 razy w roku). Niezarejestrowany u specjalistów.

Anamnesis morbi. Ciężko zachorował dzień przed przyjęciem z początkiem osłabienia, utraty apetytu, gorączki do 38,0 ° C. W ciągu dnia gorączka wzrosła, nieznacznie spadła wraz z wyznaczeniem NLPZ, ból gardła, trudności w oddychaniu przez nos. Badane przez miejscowego lekarza, płytki znaleziono na migdałkach o charakterze fibrynowym, ciężka limfadenopatia szyjnych węzłów chłonnych, wzrost pachowych i pachwinowych węzłów chłonnych. Na etapie przedszpitalnym przepisywano amoksycylinę z kwasem klawulanowym. Dostarczone do szpitala z powodu rozwoju napadów gorączkowych.

Status praesens. Stan dziecka po otrzymaniu umiarkowanego nasilenia. Znacząca słabość, letarg. Temperatura ciała 39,5 ° C, częstość akcji serca 118 uderzeń / min, ciśnienie krwi 100/60 mm RT. Art., NPV 24 na minutę. Skóra ma umiarkowaną bladość, zadowalającą wilgotność, bez wysypki. Oddychanie przez nos jest znacznie utrudnione, nie ma wydzieliny z nosa. Gardło jest przekrwione, migdałki są powiększone, zamknięte, złogi włókniste płytki nazębnej. Węzły chłonne podżuchwowe, przednie szyjne, pachowe, pachwinowe powiększone. Dźwięki serca są czyste, rytmiczne. W płucach oddychanie odbywa się na wszystkich oddziałach. Bez świszczącego oddechu. Brzuch jest miękki, dostępny do głębokiego dotykania, bolesny w mezogastrze. Wątroba na brzegu łuku żeńskiego w linii środkowoobojczykowej, bezbolesna. Śledziona nie jest wyczuwalna. Mocz jest lekki. Krzesło w przedziale jest pojedyncze, zdobione.

Laboratoryjna diagnostyka etiologiczna. PCR (krew, wymaz z jamy ustnej i gardła) - wykryty EBV i ludzki wirus opryszczki (HHV) typu VI.

Diagnoza: połączone zakażenie EBV i HCV VI.

W ostrym zapaleniu migdałków i gardła Epsteina-Barra, podobnie jak w zapaleniu migdałków gardła o innej etiologii, występuje ostry początek, gorączka gorączkowa, zespół ciężkiego zatrucia. Cechami wyróżniającymi są trudności w oddychaniu przez nos bez oddzielenia od kanałów nosowych z powodu obrzęku tkanki limfatycznej, wzrost wszystkich grup szyjnych węzłów chłonnych, powierzchowna płytka fibrynowa na migdałkach, powiększenie wątroby i śledziony (które rozwija się stopniowo i nie można go wykryć pierwszego dnia choroby). Podczas badania laboratoryjnego może występować leukocytoza lub leukopenia, limfocytoza, monocytoza są charakterystyczne, jednak obecność atypowych komórek jednojądrzastych jest diagnozowana tylko u 83% pacjentów i może również nie zostać określona na początku zakażenia. W powyższym przykładzie klinicznym lekarz rejonowy podczas debiutu zakażenia nie wziął pod uwagę obecności ciężkiego przekrwienia błony śluzowej nosa bez wypisu, limfadenopatii i charakterystycznych zmian w migdałkach, co doprowadziło do nieuzasadnionej recepty na antybiotykoterapię. Rozwój zespołu konwulsyjnego u pacjenta można wytłumaczyć połączonym przebiegiem zakażeń - EBV i HHVV VI [11].

Infekcje enterowirusowe często powodują narzekanie przez lekarza na ból gardła, co wymaga diagnozy różnicowej z ostrym zapaleniem migdałków i gardła o innej etiologii. Infekcja enterowirusem charakteryzuje się ostrym wzrostem temperatury ciała do 39 ° C lub więcej, obecnością dysfagii, bólu gardła, zwiększonego wydzielania śliny i uszkodzenia przewodu pokarmowego (ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka). Charakterystyczne zmiany odnotowano w status localis - herpanginie - objawiającej się wysypką na przednich skroniach podniebienia, migdałków, języka i tylnej ściany gardła w postaci małych grudek 1–2 mm z czerwoną koroną, przekształcających się w nierozlewające się pęcherzyki o przezroczystej treści trwającej 24– 48 godzin otwiera się wraz z powstaniem erozji. Ta infekcja występuje częściej u małych dzieci [12].

Obecność wysypki na skórze i błonach śluzowych pacjenta wymaga wykluczenia takich chorób zakaźnych, jak odra, szkarlatyna, różyczka, w których ostre zapalenie migdałków i gardła jest jednym z objawów klinicznych [13].

Spośród infekcji bakteryjnych w etiologii ostrego zapalenia migdałków i gardła najbardziej znaczące są infekcje wywołane przez BHCA [2].

Kliniczne cechy ostrego przerostu migdałków płucnego gardła to ostry początek z gorączką i bólem głowy, silny ból gardła, żywe przekrwienie migdałków i tylnej ściany gardła, ropne złogi obserwuje się na migdałkach na tle obrzęku migdałków i języka. Obecność nieżytu nosa, kaszlu, objawów zapalenia krtani, zapalenia spojówek, zapalenia jamy ustnej, biegunki nie jest charakterystyczna dla tej infekcji [10].

Weryfikacja BGSA-TF jest ważna w debiucie infekcji, ponieważ dyktuje potrzebę zajęcia się kwestią przepisywania ogólnoustrojowej antybiotykoterapii, której znaczenie terminowego wyznaczenia potwierdza przykład kliniczny 3.

Przykład kliniczny 3

Pacjentka (4 lata, płeć żeńska) ma dolegliwości związane z hiperkinezą, zaburzeniami koordynacji ruchowej.

Anamnesis vitae. Dziecko od pierwszej ciąży bez patologii. Pierwsze pilne porody. Urodzony na pełny etat. Sztuczne karmienie od 1. miesiąca życia (dostosowana mieszanka mleczna). Wzrost i rozwój odpowiadały wiekowi. Niezarejestrowany u specjalistów.

Anamnesis morbi. Według rodziców, na 3 tygodnie przed pojawieniem się tych dolegliwości dziecko cierpiało na ostre zapalenie migdałków i gardła. Nie szukali pomocy medycznej. Diagnoza etiologiczna nie została przeprowadzona. Systemowa antybiotykoterapia nie została przeprowadzona. W leczeniu zastosowano fitoterapię i leki objawowe..

Status praesens. Stan dziecka po otrzymaniu umiarkowanego nasilenia. Obserwuje się umiarkowane osłabienie, letarg. Temperatura ciała 37,0 ° C, częstość akcji serca 100 uderzeń / min, ciśnienie krwi 90/60 mm RT. Art., NPV 24 na minutę. Skóra ma normalny kolor, zadowalającą wilgotność, bez wysypki. Oddychanie przez nos jest bezpłatne; nie ma wydzieliny z nosa. Migdałki nie powiększone, bez nalotów. Widoczna błona śluzowa jamy ustnej bez patologii. Język: czysty, bez nalotów. Podżuchwowe węzły chłonne są nieco powiększone, bezbolesne przy badaniu palpacyjnym, nie łączą się ze sobą i otaczają tkanki; przednie węzły chłonne szyjne, pachowe, pachwinowe nie są powiększone. Dźwięki serca są czyste, dźwięczne, rytmiczne. W płucach oddychanie pęcherzykowe odbywa się na wszystkich oddziałach, nie ma świszczącego oddechu. Brzuch jest miękki, dostępny do głębokiego palpacji, bezbolesny. Wątroba nie jest powiększona, bezbolesna przy badaniu palpacyjnym. Śledziona nie jest wyczuwalna. Dziecko ma nadwagę (87 percentyl). Mocz jest lekki. Zdobione krzesło (według rodziców).

W stanie neurologicznym: czysta świadomość. Objawy meningeal są nieobecne. Podczas ubierania się, jedzenia, zabawy i chodzenia dziecko ma chaotyczne, mimowolne, niestereotypowe, nieregularne, szybkie ruchy, które chwytają głównie kończyny proksymalne, utrudniając koordynację działań pacjenta, nasilając się podczas stresu emocjonalnego. Niestabilność w teście Romberga. Wykonywanie badań palca nosa i kości piętowej jest trudne z powodu hiperkinezy. Ból, temperatura, wrażliwość dotykowa, wrażliwość proprioceptywna nie jest zepsuta. Odruchy są zmniejszone i nierównomierne, istnieje pozytywny objaw Gordona-2 (gdy następuje odruch kolanowy, przedłużenie dolnej części nogi jest dłuższe niż u zdrowego).

Diagnostyka laboratoryjna: wzrost mian antystreptolisiny-O (280 IU / ml, normalnie do 100 IU / ml), ESR (22 mm / h), białko C-reaktywne (10 mg / l), leukocytoza (19 × 109 / l).

Diagnoza: „Pląsawica reumatyczna bez udziału serca (I02.9). Nadwaga, konstytucyjna forma pokarmowa ”.

Rozwój pozakaźnej choroby reumatycznej u tego pacjenta wiązał się z brakiem leczenia etiotropowego ostrego zapalenia migdałków i gardła wywołanego przez BHCA, co podkreśla znaczenie wczesnego rozpoznania tej infekcji.

W tym względzie można zastosować kliniczne i laboratoryjne metody weryfikacji diagnozy. Tabela Centor była szeroko stosowana klinicznie wcześniej [14], jednak ze względu na niską swoistość i czułość kryteria W. J. McIsaaca [15] są obecnie zalecane przez społeczność międzynarodową. Zgodnie z tą skalą ocenia się obecność dowolnego z następujących kryteriów:

  • migdałki;
  • wzrost przednich węzłów chłonnych szyjnych;
  • gorączka;
  • brak kaszlu.

Obecność każdego z objawów odpowiada 1 punktowi, 3 lub więcej punktów wskazuje na wysokie prawdopodobieństwo BGS-TF. Według niektórych autorów skala ta u dorosłych pacjentów może pomóc w podjęciu decyzji o powołaniu środków przeciwdrobnoustrojowych, ale nie pomaga w diagnozowaniu DGS-TF [2]. W związku z tym istotne jest, aby lekarz mógł przeprowadzić diagnostykę laboratoryjną przy łóżku pacjenta, którą można przeprowadzić za pomocą streptotestu [16].

W obecności zlokalizowanej bezbolesnej formacji erozyjnej o gładkiej błyszczącej powierzchni, jasnoczerwonym kolorze, okrągłym lub owalnym kształcie z niewypowiedzianym uszczelnieniem u podstawy, konieczne jest wykluczenie pierwotnego okresu kiły. Reakcja gorączkowa, zespół zatrucia i reakcja regionalnych węzłów chłonnych u takich pacjentów mogą być nieobecne.

Pomimo faktu, że w 2020 r. Nie było przypadków błonicy w Federacji Rosyjskiej [1], biorąc pod uwagę różnicową diagnozę ostrego zapalenia migdałków i gardła, konieczne jest wykluczenie tego zakażenia, zwłaszcza biorąc pod uwagę obecną sytuację epidemiologiczną w kilku krajach [17]. Błonica charakteryzuje się gorączką, ciężkimi objawami zatrucia, obecnością tachykardii, bólem gardła podczas połykania. Podczas badania określa się zapach acetonu z jamy ustnej, znaczny wzrost węzłów chłonnych szyjnych i obrzęk tkanki podskórnej szyi. Migdałki są przekrwione, opuchnięte, pokryte szarawymi, drenującymi, słabo usuwalnymi złogami, które rozciągają się do łuków podniebiennych i miękkiego podniebienia, a po usunięciu pozostawiają krwawiące powierzchnie [18].

Wraz z rozwojem ostrego zapalenia migdałków i gardła niezwykle ważne jest postawienie diagnozy różnicowej między infekcją bakteryjną, głównie paciorkowcami, a infekcją wirusową. W przypadku rozwoju tego ostatniego nie jest wskazana ogólnoustrojowa antybiotykoterapia, a w przypadku bakteryjnego zapalenia migdałków pytanie o wyznaczenie leków przeciwbakteryjnych jest ustalane indywidualnie, w zależności od prawdopodobieństwa ryzyka zakażenia spowodowanego przez HBSS. W przypadku udowodnionego lub z dużym prawdopodobieństwem podejrzenia etiologii paciorkowcowej ostrego zapalenia migdałków i gardła u dzieci należy przepisać ogólnoustrojową antybiotykoterapię [19].

Zalecenia National Institute of Health and Care Excellence (NICE) w Wielkiej Brytanii obejmują wskazania do podawania antybakteryjnego w przypadku ogólnoustrojowego zakażenia bakteryjnego, w przypadku powikłań (ropień otrzewnowy), a także w przypadku towarzyszącego choroby zwiększające ryzyko powikłań [20].

Antybiotyki pierwszego rzutu w ostrym zapaleniu migdałków i gardła to antybiotyki β-laktamowe: penicyliny i cefalosporyny, ponieważ charakteryzują się wysoką wrażliwością na HBAS i brakiem oporności (tabela) [21].

Obecnie BHCA są etiologiczną przyczyną ostrego zapalenia migdałków i gardła od 5% do 15% w populacji dorosłych i 20-30% u dzieci [22]. W większości przypadków obserwuje się ostre zapalenie migdałków i gardła o etiologii innej niż GABA. Najczęstszą jest wirusowa etiologia ostrego zapalenia migdałków i gardła; według niektórych autorów waha się od 70% do 90% [23–26].

Często lekarze ogólni, terapeuci i pediatrzy przepisują ogólnoustrojowe antybiotyki o szerokim spektrum działania przed uzyskaniem wyników badań bakteriologicznych. W praktyce taka nadmierna diagnoza prowadzi do nadmiernego przepisywania antybiotyków - do 98% przypadków (!) [27].

Należy podkreślić, że wyznaczanie leków przeciwbakteryjnych wymaga racjonalnego podejścia i obowiązkowej diagnostyki różnicowej. Nieodpowiednio dobrana terapia ostrego procesu zakaźnego i zapalnego dróg oddechowych prowadzi do dysbiozy górnych dróg oddechowych, naruszenia odporności biotopu na kolonizację, aw konsekwencji do zmniejszenia odporności miejscowej, przewlekłości zapalenia migdałków i zapalenia gardła oraz pojawienia się chorób, które są bardzo trudne do leczenia [28]. Nieuzasadnione stosowanie ogólnoustrojowych środków przeciwdrobnoustrojowych przyczynia się do rozwoju reakcji toksyczno-alergicznych, w szczególności w przypadku zakażenia EBV, powoduje wzrost liczby szczepów opornych na antybiotyki i ich rozmieszczenie w populacji. Przepisywanie antybiotyków ogólnoustrojowych powinno być zawsze uzasadnione klinicznie i ograniczone ścisłymi wskazaniami medycznymi [29].

W przypadkach nie streptokokowej etiologii ostrego zapalenia migdałków i gardła, a także w procesach zakaźnych GBSA w połączeniu z ogólnoustrojową terapią przeciwbakteryjną, możliwe jest miejscowe stosowanie środków przeciwdrobnoustrojowych. Celem terapii miejscowej jest szybkie zmniejszenie nasilenia bólu i innych stanów zapalnych, a także zapobieganie wtórnej infekcji uszkodzonej błony śluzowej.

W związku z tym uzasadnione jest zastosowanie terapii miejscowej w postaci środków antyseptycznych i przeciwbakteryjnych do stosowania miejscowego w jamie ustnej i gardle [30].

Preparaty do miejscowej terapii przeciwdrobnoustrojowej są prezentowane na rynku rosyjskim w dość dużej liczbie i różnych postaciach farmakologicznych (tabletki i pastylki do ssania do resorpcji, spraye, roztwory do leczenia błon śluzowych).

Główne wymagania dotyczące leków stosowanych na błonę śluzową to:

  • szeroki zakres działania przeciwdrobnoustrojowego, korzystnie o działaniu przeciwwirusowym i przeciwgrzybiczym;
  • brak działania toksycznego i niskie tempo wchłaniania z błon śluzowych;
  • niska alergenność;
  • brak działania drażniącego na błonę śluzową i działania hamującego na transport śluzowo-rzęskowy [31].

Substancjami czynnymi tych preparatów są różne środki antyseptyczne (gramicydyna C, chlorheksydyna, heksetydyna, benzidamina, tymol i jego pochodne, alkohole, preparaty jodu itp.), W tym w połączeniu z miejscowymi środkami znieczulającymi (lidokaina, tetrakaina, mentol), narkotykami na bazie materiałów roślinnych (wyciąg z rumianku itp.), a także zawierających niespecyficzne czynniki ochrony przed infekcją (lizozym) i lizaty bakteryjne. Każda z postaci dawkowania ma własną niszę terapeutyczną, jednak lekarz musi wziąć pod uwagę toksyczność niektórych związków (na przykład chlorheksydyny), co dyktuje potrzebę aktywnego monitorowania schematów leczenia pacjentów [31]. Wybierając terapię lokalną, należy również wziąć pod uwagę ryzyko reakcji alergicznych (leki na bazie materiałów roślinnych i produktów pszczelarskich), działania drażniącego (produkty zawierające jod) [32, 33].

Istotna dla praktycznej opieki zdrowotnej jest obecność działania bakteriobójczego i wpływ mikroorganizmów na biofilmy w miejscowym leczeniu ostrego zapalenia migdałków i gardła. Jednym ze środków, które spełniają wszystkie wymagania dotyczące leków stosowanych na błonę śluzową i skutecznie radzą sobie z mikroorganizmami w składzie biofilmów są leki z serii Grammidin: Grammidin neo, Grammidin dzieci, Grammidin neo ze środkiem znieczulającym, Grammidin spray i Grammidin spray dla dzieci.

Aktywnymi składnikami są gramicydyna C i chlorek cetylopirydyniowy. Gramicydyna C jest antybiotykiem peptydowym z grupy tyrotrycyny. Został wyizolowany w 1942 r. Przez G.F. Gauze i M.G. Brazhnikova ze szczepu Bacillus brevis. Charakterystyczną cechą gramicydyny C jest cykliczna struktura białka zawierającego pięć różnych aminokwasów. Spektrum działania przeciwdrobnoustrojowego obejmuje bakterie Gram-dodatnie, w tym paciorkowce i gronkowce, niektóre bakterie Gram-ujemne, mikroflorę grzybową, a także patogeny infekcji beztlenowej. Mikroorganizmy nie rozwijają oporności na ten antybiotyk [34, 35]. Mechanizm działania przeciwbakteryjnego gramicydyny C polega na tworzeniu sieci kanałów w dwuwarstwowej warstwie lipidowej błony, co zwiększa przepuszczalność błon komórki drobnoustrojowej i ostatecznie prowadzi do jej śmierci [36, 37].

Gramidyna, chlorek cetyloperydyniowy, jest kationowym środkiem powierzchniowo czynnym, który działa destabilizująco na błony komórkowe drobnoustrojów. Dla niego wykazano wyraźny destabilizujący wpływ na biofilmy patogennych mikroorganizmów, który potęguje przeciwbakteryjne działanie gramicydyny C. W badaniach wykazano, że traktowanie biofilmu roztworem chlorku cetyloperydyniowego w stężeniach 0,05-0,5% prowadzi do śmierci 90% bakterii i zmniejszenia grubości biofilmu o 34,5–43,0% [38]. Grammidine neo ze środkiem znieczulającym obejmuje środek miejscowo znieczulający - chlorowodorek oksybuprokainy.

Zatem ostre zapalenie migdałków i gardła wymaga od lekarza wykluczenia całego spektrum chorób zakaźnych i zróżnicowanego podejścia do leczenia w zależności od etiologii.

Literatura

  1. Zachorowalność na choroby zakaźne w Federacji Rosyjskiej w okresie styczeń-październik 2020 r. (Zgodnie z formularzem nr 1 „Informacje o chorobach zakaźnych i pasożytniczych”) [Zasoby elektroniczne]. Tryb dostępu: https://rospotrebnadzor.ru/activities/statystyczny-materials/statictic_details.php?ELEMENT_ID=10049 - (dostęp 22 czerwca 2018 r.).
  2. Bartlett A., Bola S., Williams R. Ostre zapalenie migdałków i jego powikłania: przegląd // J R Nav Med Serv. 2015; 101 (1): 69–73.
  3. Międzynarodowa klasyfikacja chorób 10. zmiany. Ostre infekcje dróg oddechowych górnych dróg oddechowych (J00-J06) [Zasoby elektroniczne]. Tryb dostępu: https://xn-10-9cd8bl.com/J00-J99/J00-J06 (dostęp 05.20.2018).
  4. Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób 11. wersja. Choroby górnych dróg oddechowych (CA02-CA03.Z) [Zasoby elektroniczne]. Tryb dostępu: https://icd11.ru/verhnih-dyhatelnyh-putei-mkb11/ (dostęp 05/20/2018).
  5. Pelucchi C., Grigoryan L., Galeone C., Esposito S., Huovinen P., Little P., Verheij T. Wytyczne ESCMID dotyczące leczenia ostrego bólu gardła // Clin. Microbiol. Infekować. 2012. nr 18 (suplement 1). Str. 1–27.
  6. Lyashenko Yu. I. Choroby paciorkowcowe. Błonica: wytyczne dotyczące chorób zakaźnych. St. Petersburg: Tome, 2003. Part 1. P. 146–165, 197–207.
  7. Balabanova R.M., Grishaeva T.P. Diagnostyka i terapia antybakteryjna ostrego paciorkowcowego zapalenia migdałków // Katalog ambulatoriów. 2005. S. 17–19.
  8. Finogeev Yu.P., Pavlovich D.A., Zakharenko S.M., Krumgolts V.F. Ostre zapalenie migdałków u pacjentów zakaźnych // Journal of Infectology. 2011. Vol. 3. nr 4. str. 84–91.
  9. Sidell D., Shapiro N. L. Ostre zapalenie migdałków // Zakażenie Zakażenie lekami Cele. 2012, sierpień; 12 (4): 271–276.
  10. Bakradze M. D., Darmanyan A. S. Diagnostyka różnicowa ostrego bakteryjnego i wirusowego zapalenia migdałków u dzieci // Problemy diagnostyczne w pediatrii. 2009. nr 2. str. 56–61.
  11. Nikolsky M. A., Radysh M. V. Rola ludzkich wirusów opryszczki typu 6 i 7 w występowaniu drgawek gorączkowych u dzieci // Diagnostyka i pediatria. 2012.V. 4. nr 4, s. 1 46–48.
  12. Douglas R. M., Miles H., Hansman D., Fadejevs A., Moore B., Bollen M. D. Ostre zapalenie migdałków u dzieci: patogeny mikrobiologiczne w zależności od wieku // Patologia. 1984 stycznia; 16 (1): 79–82.
  13. Nisevich N.I., Uchaykin V.F. Choroby zakaźne u dzieci. M.: Medicine, 1985.298 s.
  14. Centor R. M., Witherspoon J. M., Dalton H. P. i in. Rozpoznanie paciorkowca gardła u dorosłych na izbie przyjęć // Podejmowanie decyzji medycznych. 1981; 1 (3): 239–246.
  15. McIsaac W. J., White D., Tannenbaum D., Low D. E. Wynik kliniczny w celu zmniejszenia niepotrzebnego stosowania antybiotyków u pacjentów z bólem gardła // CMAJ. 1998, 13; 158 (1): 75–83.
  16. Krasnova E. I. Ostra paciorkowcowa infekcja jamy ustnej i gardła w praktyce pediatrycznej - problem i rozwiązania // Lekarz prowadzący. 2011. nr 8. str. 68–74.
  17. Federalna Służba Nadzoru Ochrony Praw Konsumentów i Dobrobytu Człowieka [Zasoby elektroniczne]. Tryb dostępu: https://rospotrebnadzor.ru (dostęp 05.20.2018).
  18. Belyaeva N. M., Turyanov M. Kh., Tsaregorodtsev A. D. i inne Błonica. St. Petersburg: Nestor-Istoriya, 2012.254 s.
  19. Baranov A.A., Lobzin Yu.V. Federalne wytyczne kliniczne dotyczące zapewnienia opieki medycznej dzieciom z ostrym zapaleniem migdałków. [Zasób elektroniczny]. Tryb dostępu: https://www.vodkb.ru/wp-content/uploads/2017/03/ot.pdf (dostęp 05.20.2018).
  20. National Institute of Health and Care Excellence. NICE Clinical Guideline 69: Infekcje dróg oddechowych - przepisywanie antybiotyków. Londyn; 2008. [Zasoby elektroniczne]. Tryb dostępu: https://www.nice.org.uk/guidance/cg69/evidence/full-guideline-196853293 (dostęp 05.20.2018).
  21. Piskunov G.Z., Angotoeva I. B. Ostre zapalenie migdałków gardłowych // Lekarz prowadzący. 2007. nr 2. str. 70–75.
  22. Diagnostyka różnicowa i leczenie ostrego zapalenia migdałków i gardła. Zalecenia kliniczne / wyd. N. A. Daihes. M., 2014.
  23. Tsvetkov E.A. Adenotonzillitis i ich powikłania u dzieci. Pierścień gardłowo-nabłonkowy jest prawidłowy i patologiczny. St. Petersburg: ELBI, 2003.131 s.
  24. Brook I., Dohar J. E. Zarządzanie grupą beta-hemolitycznego paciorkowcowego zapalenia gardła i zatok przynosowych u dzieci // J. Fam. Ćwicz. 2006. Nr 55 (12). Str. 1–11.
  25. Sun J., Keh-Gong W., Hwang B. Ocena czynników etiologicznych ostrego ropnego zapalenia migdałków u dzieci // Zhonghua Yi Xue Za Zhi (Tajpej). 2002. Nr 65 (5). Str. 212–217.
  26. Cheng C. C., Huang L. M., Kao C. L. i in. Charakterystyka molekularna i kliniczna zakażeń adenowirusowych u tajwańskich dzieci w latach 2004–2005 // Eur. J. Pediatr. 2007. Wrz. 18. [Epub. przed drukiem].
  27. Darmanyan A. S., Bakradze M. D. Problem ostrego zapalenia migdałków w dzieciństwie // Rada Lekarska. 2013, nr 1, s. 1 69–72.
  28. Karpova E.P., Rylov A. L. Kompleksowe podejście do leczenia zapalenia migdałków i gardła // Miód. posłaniec. 2014, nr 26, s. 1 675.
  29. Nikiforova G.N., Petrova E.I. Choroby zapalne gardła - możliwości miejscowej terapii etiopatogenetycznej // Farmateka. 2017; 31–34.
  30. Rozporządzenie Ministerstwa Zdrowia Rosji z dnia 24 grudnia 2012 r. Nr 1505n „W sprawie zatwierdzenia standardu specjalistycznej opieki medycznej w ostrym zapaleniu migdałków” (Zarejestrowany w Ministerstwie Sprawiedliwości Rosji 21 marca 2013 r. N 27815).
  31. Lopatin A. C. Lokalne środki przeciwdrobnoustrojowe w leczeniu zakażeń górnych dróg oddechowych // Klin., Antybakteryjne. chemoterapia. 2000. Vol. 2, nr 2. str. 52–57.
  32. Turovsky A. B., Talalayko Yu. V., Izotova G.N., Zakharova A.F., Kiseleva O.A., Chumakova P.L. Ostre zapalenie migdałków gardłowych // Russian Medical Journal. 2009. nr 19. S. 1245–1249.
  33. Kunelskaya N. L., Turovsky A. B., Kudryavtseva Yu. S. Ból gardła: diagnoza i leczenie // Russian Medical Journal. 2010. nr 7. str. 438.
  34. Egorov N. S. Podstawy doktryny antybiotyków. M.: Wydawnictwo Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego, Nauka, 2004.528 c.
  35. Kondejewski L. H., Farmer S. W., Wishart D. S., Hancock R. E. W., Hodges R. S. Gramicidin S jest aktywny zarówno wobec bakterii Gram-dodatnich, jak i Gram-ujemnych // Int. J. Pept. Białko Res. 1996. 47: 460-466.
  36. Ostrovsky D.N., Bulgakova V.G., Vostroknutova G.N. i wsp. Mechanizm interakcji gramicydyny C z błonami bakteryjnymi // Problemy badań i biotechnologii nowych antybiotyków. M., 1982. S. 72–72.
  37. Nelson J. W., Zhou Z., Breaker R. R. Gramicidin D wzmacnia działanie przeciwbakteryjne fluoru // Bioorg Med Chem Lett. 2014, 1 lipca; 24 (13): 2969–2971. DOI: 10.1016 / j.bmcl.2014.03.03.061. Epub 2014 mar 28.
  38. Nance W. C., Dowd S. E., Samarian D., Chludziński J., Delli J., Battista J., Rickard A. H. Wysokowydajny mikroprzepływowy system biofilmu płytki nazębnej do wizualizacji i kwantyfikacji działania środków przeciwdrobnoustrojowych // J Antimicrob Chemother. 2013, listopad; 68 (11): 2550–2560. DOI: 10.1093 / jac / dkt211. Epub 2013 czerwca 25.
  39. Problemy postępowania z pacjentami z zakażeniami paciorkowcami w praktyce ogólnej / Kompozycja. A.N. Kalyagin. Ed. Yu.A. Goryaev. Irkuck: Irkutsk State Medical University, 2006.34 s.

A. A. Ploskireva, doktor nauk medycznych, profesor

FBUN TSNIIE Rospotrebnadzor, Moskwa

Ostre zapalenie migdałków i gardła - widok specjalisty chorób zakaźnych / A. A. Ploskirev Do cytowania: Lekarz prowadzący nr 10/2018; Numery stron w numerze: 7-12 Tagi: gardło, migdałki, zapalenie, infekcja

Kup pokój z tym artykułem w pdf

Lacunar

Ta forma charakteryzuje się porażką luk w migdałkach. Bolesne obszary błony śluzowej gruczołów wyglądają jak białe ropne formacje. Rozwój procesu patologicznego jest stopniowy, z czasem zapalenie rozprzestrzenia się na sąsiednie luki.

Choroba charakteryzuje się ograniczonym skupieniem. Oznacza to, że uszkodzenie występuje tylko w błonie śluzowej migdałków. Patologia różni się od innych rodzajów choroby nasileniem przebiegu i objawów. Pacjenci odczuwają silny ból gardła, bóle ciała i silną gorączkę. Obserwuje się nieświeży oddech. Lakonowa postać dławicy piersiowej nie ma własnego kodu MBK 10.

Jak radzić sobie z dolegliwościami

Ostre zapalenie migdałków jest leczone zachowawczo, koniecznie zalecany jest szereg odpowiednich środków przeciwbakteryjnych. Pacjentowi zaleca się odpoczynek w łóżku, dobre odżywianie i dużo picia. Aby przyspieszyć powrót do zdrowia, wykonuje się leczenie objawowe. Przewlekłe zapalenie migdałków jest leczone zachowawczo i chirurgicznie..

W bardziej zrelaksowanym okresie choroby można umyć luki migdałków różnymi lekami antyseptycznymi w celu usunięcia zatyczek. Powinieneś również podjąć środki w celu poprawy funkcji ochronnych organizmu. Leczenie zachowawcze nie zawsze daje oczekiwany wynik, koncentracja infekcji pozostaje, co zwiększa ryzyko powikłań. W takich przypadkach problem interwencji chirurgicznej zostaje rozwiązany w celu uniknięcia ich wystąpienia..

Wielu jest zaniepokojonych pytaniem, czy usunięcie migdałków wpłynie na funkcję ochronną organizmu, ponieważ są one częścią układu odpornościowego jako całości. Oczywiście jest to uzasadniony problem. W takiej sytuacji rozwiązano problem zdolności uszkodzonych migdałków do radzenia sobie z czynnikami zewnętrznymi, jednak same one są źródłem infekcji i powodują inne choroby i powikłania istniejących stanów patologicznych.

W tej chwili nie ma dowodów na to, że po wycięciu migdałków wskaźniki statusu odpornościowego zmniejszyły się. Być może elementy kręgu Pirogowa i tkanka limfatyczna pozostające w krtani przyjmują swoją funkcję. Dzieci, które przeszły wycięcie migdałków, czują się lepiej, rzadziej chorują, poprawia się ich jakość życia.

Pęcherzykowy

Wraz z rozwojem tego rodzaju choroby przeprowadzane są określone pęcherzyki. Mają wygląd żółtej lub białawej formacji z żółtym odcieniem. Ze względu na obecność takich skupisk choroba jest znana jako ropne zapalenie migdałków. Takie gromady przenikają do tkanek błony śluzowej gruczołów. Rozmiar takich formacji osiąga średnicę łba sworznia.

Podobnie jak lakunarny, pęcherzykowy typ zapalenia migdałków, kod MBK 10 nie. Rozwój choroby trwa od pięciu do siedmiu dni. W tym czasie zwiększa się rozmiar regionalnych węzłów chłonnych. Wraz z palpacją obserwuje się silny ból. Ponadto pacjenci zauważają wzrost ogólnej temperatury ciała, ostry ból gardła, dyskomfort podczas połykania. Zespół zatrucia jest reprezentowany przez ogólne osłabienie, letarg, senność, wymioty.

Operacja

Spośród metod nielekowych lekarz laryngolog zaleca różne metody fizjoterapii:

  • UHF, mikrofalówka do obszaru pod szczęką;
  • promieniowanie kwarcowe migdałków;
  • magnetoterapia;
  • laseroterapia.

Bez względu na formę choroby, na którą cierpi pacjent, leczenie będzie długotrwałe. W prostej formie zajmuje to od 1 do 2 lat i trwa 10 dni.

Jeśli takie leczenie nie przyniesie efektu lub wystąpi zaostrzenie, lekarz może zdecydować o drugim kursie. Jednak brak przekonujących oznak skuteczności lub liczne ból gardła są wskazaniami do wycięcia migdałków.

W przypadku toksycznej formy alergicznej stopnia I leczenie zachowawcze jest nadal dopuszczalne, ale aktywność ogniska zakaźnego jest oczywista, a ryzyko powikłań jest bardzo wysokie.

Dlatego leczenie nie może być opóźnione, chyba że wystąpi klinicznie znaczący efekt terapeutyczny. Toksyczna alergiczna forma II stopnia obarczona jest szybkim postępem i rozwojem nieodwracalnych skutków.

Leczenie zachowawcze obejmuje rehabilitację miejsca zakażenia, a także jamy ustnej i zatok przynosowych. Zalecane jest również ogólne leczenie wzmacniające - witaminy, fizjoterapia, przyjmowanie immunomodulatorów itp..

Najczęstszą metodą leczenia zachowawczego jest mycie luk w migdałkach roztworami antyseptycznymi (sulfacetamid, nadmanganian potasu, miramistyna, kwas askorbinowy itp.) Oraz leki zwiększające odporność lokalną (lewamizol, lizozym, interferon itp.).

Ten zabieg jest kursem i obejmuje 10 procedur mycia górnych i środkowych luk. Po każdej procedurze na migdałki nakłada się roztwór 5% lugolu lub kolargolu.

Z dobrymi wynikami takie mycie powtarza się 2-3 razy w roku. Zazwyczaj skuteczność złożonego leczenia zachowawczego nie przekracza 75%, a symptomatologia choroby prędzej czy później powraca. Według wielu badań nawet zewnętrzne odzyskiwanie migdałków nie może być dowodem, że ognisko infekcji przestało wpływać na organizm. Zagrożenie reumatyzmem i innymi powikłaniami utrzymuje się.

Tak więc leczenie zachowawcze ma tylko tymczasowy efekt i z reguły nie można wyleczyć samej choroby w ten sposób..

Zatem konserwatywne metody leczenia można traktować jedynie jako środki paliatywne. Możliwe jest całkowite wyleczenie przewlekłego zapalenia migdałków (ICD-10 - J35.0) tylko w radykalny sposób - obustronna wycięcie migdałków. Z reguły nie ma negatywnych konsekwencji dla ciała z powodu usunięcia migdałków.

Leczenie chirurgiczne przewlekłego zapalenia migdałków podczas ciąży jest przeciwwskazane, przeprowadza się leczenie zachowawcze. Operacja jest możliwa tylko ze względów zdrowotnych z rozwojem poważnych powikłań. Decyzję o jej konieczności podejmuje lekarz laryngolog wraz z ginekologiem-położnikiem.

Leczenie chirurgiczne przewlekłego zapalenia migdałków wskazuje na nieskuteczność leczenia zachowawczego lub na drugi stopień toksycznej alergicznej postaci choroby. Wycięcie migdałków wykonuje się rutynowo na oddziale laryngologicznym szpitala..

Opryszczka

Opryszczkowy typ dławicy piersiowej w MBK 10 nie ma własnego kodu. W związku z tym przypisywano je ostremu nieokreślonemu zapaleniu migdałków (J03.9). Ta postać choroby różni się od innych różnymi objawami klinicznymi. Należą do nich nie tylko dyskomfort w gardle i gorączka, ale także specyficzne objawy choroby.

Na początku rozwoju choroby pacjent skarży się na zmniejszony apetyt, senność, letarg i bóle ciała. Ponadto pacjent zauważa ból gardła, nosogardła i gardła. Zauważono również zwiększone wydzielanie śliny (ślinienie), nieżyt nosa, wzrost wielkości węzłów chłonnych szyjnych. Opryszczkowy typ charakteryzuje się pojawieniem się wysypki w postaci pęcherzyków z surowiczym płynem w środku. Są zlokalizowane z tyłu gardła, migdałków, z przodu jamy ustnej i na języku. Wokół takich formacji znajduje się obrzęk przekrwienia (zaczerwienienie).

Pod koniec przebiegu patologii wysypka wysycha, tworząc skorupy. Jeśli higiena jamy ustnej nie jest przestrzegana, z powodu przywiązania flory bakteryjnej pęcherzyki mogą ulec zapaleniu i ropieniu..

Diagnostyka

Na etapie remisji dość trudno jest zdiagnozować chorobę. Przede wszystkim zbiera się wywiad i przeprowadza wizualną ocenę błon śluzowych gardła..


Aby postawić diagnozę, należy skontaktować się z ENT

Pomimo ukrytego okresu choroby drenaż śluzu wzdłuż tylnej ściany gardła, tkanki wyglądają luźno, co można zauważyć nawet na zdjęciu gardła.

W celu zidentyfikowania czynnika sprawczego materiał jest pobierany z gardła do badań bakteriologicznych. Aby ustalić podstawową przyczynę patologii, użyj metody PCR (reakcja łańcuchowa polimerazy).

Wrzód martwiczy

Ten typ choroby zwykle rozwija się u pacjentów ze słabym układem odpornościowym. Najczęściej chorobę obserwuje się u osób starszych i pacjentów, których diecie brakuje witamin z grup B i C. Czynnikiem wywołującym wrzodziejące martwicze zapalenie migdałków jest Bacillus w kształcie wrzeciona. Ten mikroorganizm jest uważany za oportunistyczny, to znaczy znajduje się w jamie ustnej każdej zdrowej osoby.

Wraz z rozwojem choroby nie obserwuje się standardowych objawów (ból gardła, gorączka). Pacjenci zwykle skarżą się na uczucie obcego ciała w gardle i nieświeży oddech. Podczas badania lekarz zauważa obecność zielonej, czasem szarej płytki nazębnej. Kiedy próbujesz oczyścić migdałki z tych formacji, powstają wrzodziejące wady krwawienia z błony śluzowej. Według MBK patologia ma kod J03.9.

Przyczyny wystąpienia

Chociaż istnieje kilka różnych powodów, dla których ta choroba może wystąpić, mechanizm w większości przypadków jest podobny. Najczęściej przewlekłe zapalenie migdałków występuje w wyniku wcześniejszego zapalenia migdałków, gdy procesy zapalne są ukryte (lub otwarcie, ale bez odpowiedniego leczenia) stają się przewlekłe. Jednak infekcja może dostać się do migdałków podniebiennych bez bólu gardła, więc są różne sytuacje.

Inne przyczyny mogą obejmować stres, przewlekłe choroby układu oddechowego i trawiennego, niską odporność i wysoki poziom zanieczyszczenia powietrza wokół.

Nieokreślony

Takie zapalenie migdałków nie jest uważane za niezależną jednostkę nosologiczną. Eksperci twierdzą, że jest to wynikiem narażenia na czynniki prowokujące. Zgodnie z MBK 10 wersji, choroba ma kod J03.9 w ostrej postaci, a jeśli patologia ma charakter przewlekły - J35.9. Patologia objawia się bólem i dyskomfortem w gardle, wzrostem węzłów chłonnych na szyi, wzrostem ogólnej temperatury ciała i objawami zatrucia. Te objawy kliniczne rozwijają się do trzech dni. Następnie pacjenci zauważają ból brzucha.

Choroba jest również nazywana agranulocytowym zapaleniem migdałków. Podczas badania gardła pacjenta lekarz może zauważyć wrzodziejący nekrotyczny proces. Często bez odpowiedniego leczenia tkanka przyzębia wpływa na stan zapalny, co może prowadzić do rozwoju zapalenia jamy ustnej lub zapalenia dziąseł.

Zapobieganie

Głównym zapobieganiem zapaleniu migdałków jest leczenie chorób jamy ustnej, pozbycie się patogennych mikroorganizmów i przywrócenie oddychania przez nos..

  1. Utrzymuj nos i usta w czystości.
  2. Ręce powinny zawsze być czyste..
  3. Konieczne jest przeprowadzenie procedur twardnienia: płukanie gardła zimną wodą, pocieranie szyi, kontrastowe kąpiele stóp.
  4. Czyszczenie na mokro i wentylacja powinny być przeprowadzane regularnie..
  5. Konieczne jest terminowe identyfikowanie i leczenie chorób zębów, dziąseł, zapalenia zatok, zapalenia ucha środkowego i tak dalej..

Zapobieganie zapaleniu migdałków obejmuje środki mające na celu wzmocnienie odporności lokalnej i ogólnej oraz utrzymanie zdrowego stylu życia.

Objawy i leczenie zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych

Co zrobić, jeśli stracisz głos na zimno, nauczysz się z tego materiału.

Leczenie zapalenia tchawicy //drlor.online/zabolevaniya/gortani-glotki-bronxov/traxeit/simptomy-bronxita.html

Czynniki prowokujące, grupa ryzyka

Zagrożenie ropniem przyśrodkowym wzrasta u dzieci i osób z osłabionym układem odpornościowym. Ten warunek obserwuje się w takich przypadkach:

  1. Obecność przewlekłych patologii zapalnych - na przykład ognisk zakaźnych w zatokach.
  2. Cukrzyca - ta przewlekła choroba charakteryzuje się wzrostem poziomu cukru we krwi.
  3. Stan niedoboru odporności jest naruszeniem układu odpornościowego, co prowadzi do zwiększenia podatności organizmu na patologie zakaźne. Takie dolegliwości mogą być wrodzone lub nabyte..
  4. Złe nawyki - obejmują one palenie i nadmierne spożywanie alkoholu..
  5. Niedożywienie.
  6. Wpływ niekorzystnych czynników środowiskowych.

Czynnikami wywołującymi powstawanie ropnia mogą być ciągły stres i hipotermia. Zagrożone są osoby z usuniętymi migdałkami. Ten stan obserwuje się, jeśli po operacji pozostaje niewielka tkanka limfatyczna..

Prognoza

Pomimo ciężkich objawów ropień przynosowy gardła jest skutecznie leczony w 95% przypadków, pod warunkiem szybkiego dostępu do specjalisty. Zabieg jest długi i rozciąga się na 3-4 tygodnie. W pierwszym tygodniu praktykowane jest leczenie szpitalne. Następnie, jeśli ropień został otwarty, pacjent zostaje zwolniony, ale antybiotykoterapia jest kontynuowana w domu..

Po kuracji antybiotykowej można przepisać fizjoterapię, aby zapobiec ponownemu rozwojowi choroby i przyspieszyć odbudowę tkanki migdałków.

Rokowanie jest niekorzystne, jeśli ropne zapalenie przeszło do sąsiednich narządów lub bakterie dostały się do krwioobiegu, co wymaga długotrwałego leczenia w szpitalu i stosowania silnych leków. W ciężkich przypadkach ropień przynosowy może prowadzić do uduszenia.